Thedooropenedsuddenly;andMr。Bishopriggsappearedwiththedinner。AnnenervouslyseparatedherselffromArnold。TheoneavailableeyeofMr。Bishopriggsfollowedherreproachfully,asheputthedishesonthetable。
“Iwarnedyebaith,itwasacleanimpossibilitytoknockatthedoorthistime。Don’tblameme,youngmadam——don’tblame_me!“_
“Wherewillyousit?“askedArnold,bywayofdivertingAnne’sattentionfromthefamiliaritiesofFatherBishopriggs。
“Anywhere!“sheanswered,impatiently;snatchingupachair,andplacingitatthebottomofthetable。
Mr。Bishopriggspolitely,butfirmly,putthechairbackagaininitsplace。